Sporten met beperkingen

Datum: 22-12-2011

Visuele beperking en lichamelijke beperking; dit waren de thema's van twee sportlessen. Een verslag van Laura Schomaker, leerling in 6vwo.

Blind vertrouwen
De eerste les ging over een visuele beperking: de helft van de klas was blind en de andere helft waren de begeleiders. Partner zoeken, blinddoek om en rennen maar! "Help, ik ren nu echt tegen een muur aan hoor!" zei de geblinddoekte, terwijl de partner moest lachen omdat ze bij lange na niet bij een muur waren. Het was een kwestie van jezelf overgeven aan je partner, je ogen lagen als het ware in zijn handen. Door enkele oefeningen werd het vertrouwen in je partner gewonnen. Bijvoorbeeld door een oefeningen waarbij de begeleider je een warming up liet doen: je leerde door middel van luisteren een beweging uit te voeren en uiteindelijk kon de halve geblinddoekte klas een parcours doorlopen door alleen maar te luistern naar de partner. Als je moet kruipen, dan ging je kruipen. Als je tegen een bal moest schoppen terwijl je totaal geen idee had waar de bal en waar het doel waren, dan trapte je wat met je been. Iedereen deed enthousiast mee en was aan het einde blij dat de blinddoek af kon zodat je weer kon zien. Dan realiseer je je dat mensen die echt blind zijn deze blinddoek niet kunnen afdoen.

De les daarna was ook een beperking, maar dan lichamelijk. Aan het begin van de les was iedereen wild aan het spelen met de rolstoelen, alsof ze tienjarige kinderen in de botsauto's waren. De les begon met een introductie van onze docente, zij vertelde dat haar zus in een rolstoel zit en dat zij daar vroeger ook altijd in wilde spelen. Ze wilde ons laten voelen hoe het was als je je benen niet kunt gebruiken. We kwamen er al gauw achter dat het niet alleen een spelletje is, het is erg als je je benen niet kunt gebruiken. We speelden basketbal en ikzelf had af en toe de neiging om de bal weg te trappen en dan dacht ik: ‘Oeps, dat kunnen zij helemaal niet...'. De klas was super enthousiast en gemotiveerd! Het was leuk dat we even allemaal gelijk waren; niemand had dit ooit eerder gedaan en we waren er allemaal even goed of eigenlijk ‘slecht' in. Al gauw werd iedereen één met zijn rolstoel en was het jammer dat het afgelopen was. Nog even snel een paar keer een wedstrijdje doen wie er het eerst aan de overkant is en dan is het klaar. Eenmaal uit de rolstoel was het fijn om weer te rennen en de volgende dag had ik spierpijn aan mijn armen.

Het is mooi om je eens fysiek bewust te worden van hoe het is om een beperking te hebben. Ik denk dat we, omdat we nu een beetje weten hoe het voelt, anderen die in deze situatie zitten ook sneller zullen helpen. Ik wil onze docente Annemieke bedanken voor deze mogelijkheid.

Foto's: Tiva Pam, 6vwo